Foto: Miguel Trillo


                               CAPÍTULO 6: DEL ETERNO FEMENINO Y OTRAS CUMBRES UN TANTO BORRASCOSAS

“Gasping-dying-but somehow still alive-Please keep me in mind" (Morrissey)

        Another Time, Another Place. Los Bólidos con sabor a Ron Negrita. Ráfagas efervescentes de adrenalina en vaso largo, sobredosis de pasión; face to face, skin to skin. Are you ready to be Heartbroken?  – Non, non o estou.

A ella le gustaban The Undertones y Weekend, el instinto tomaba las riendas bajo el frondoso emparrado. Si chocásemos contra un autobús de dos pisos, si un camión de diez toneladas nos pasara por encima, sería una dulce forma de acabar lo nuestro.
Me gustaría salir esta noche con chupa de cuero, pinchar la bici en los páramos de las hermanas Brontë, girar como una noria surrealista alrededor de la pálida fuente del Castro hasta hacer brotar el tierno encanto de su ingenua sonrisa. Mi Audrey Hepburn de
Vacaciones en Roma, mi fuego fatuo en las noches de Kavila. Like a complete unknown, like a virgin, like a song.

  I don’t want to lose you, I’m alone at midnight.

        Vuelvo a escuchar No supe que Decir, Me Aburro y la dañina Otra Tarde de los hermanos Urquijo, mirando su foto, temblando y azotado por espasmos autocomplacientes, suspirando entrecortadamente como un bollito de primero de BUP. Me derrumbo por momentos pero sobrevivo. Y de ahí Los Modelos; la maquetera Noche de Lluvia en Madrid, mortal de necesidad; El Perdedor me delata y define. Pentagramas humedecidos en Marie Brizard. Me restauran el optimismo Un Bidón de Gasolina de Los Flechazos, Pasando el Tiempo de Los Negativos y La Estrella de Los Auténticos.
        Sandie Shaw en el laberinto de La Compostela peinando a Ian McCulloch y a Johnny Marr, el Varietés es un Salón Dadá regentado por Strummer/Jones. Nuestras miradas ya no se cruzan en la calle, somos extraños, ya no derramamos sol embotellado. De Hamilton a Mapplethorpe. Black Francis llevó su mono celestial al cumpleaños de Björk bajo la Vía Láctea en el Cadillac de Sabino al ritmo de Radio Free Europe. Mientras, del Chisqueiro salía Manolo Otero en dirección a La Marina ocultando las lágrimas detrás de unas gafas negras. ¡Qué dura es la caída cuando estás en lo más alto!

Señora Manuela, otro porrón y me cobra. Quiero beber hasta perder el control.
        Natwest March, Alacant, One Year Later. A tres metros del suelo, la escalera del infierno. El traidor Hilo Musical escupe el Holding Back The Years del pelirrojo de la gorrita seguidor del Manchester United. El búnker era un trampa y me derrotó, aquellos acordes me precipitaron sobre el fuego inolvidable. Minas del pasado sin desactivar, deflagraciones de Rickenbaker en el bulbo raquídeo.
Hit me with your rhythm stick.
Llegó la hora de cerrar y partir, de citar a Layton siguiendo los pasos de Maeloc.

CONFESIÓN Nº4  

        Amedréntame percorrer os rueiros da nocturnidade, valorar o desfile de ostentacións. Cánsame a cerimonia dos chistosos e non deixo de caer na trampa de ollar para as camareiras, adiviñar as cancións, falar en pasado. E alí estabas ti, fermosa, invocando ós Smiths.

Mira, nena, se queres podes...

Queimarme o subconsciente cun irlandés descafeinado

Pecharme nunha gaiola con moscas do sono

Facerme un favor baixo a Porta da Luz Salgada

Empatarme con nós mariñeiros

Morderme con xeito de caimán.

É por ti que...

Ocuparía oito páxinas do Faro describindo o teu peiteado

Tinxiría de branco nupcial o coiro desexado ¿Mahou o Estrella?

        Aquela noite rexuvenecéronme doce anos, envellecendo as neuronas, perversamente.
 

                  Referencias básicas